Wielki powód do dumy: w maju 2015 roku European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award po raz pierwszy przywędrowała do Polski. Filharmonia w Szczecinie, uhonorowana w kwietniu nagrodą Grand Prix Prezydenta RP w konkursie ŻYCIE W ARCHITEKTURZE, okazała się także najwybitniejszym obiektem architektury w Europie. Architektoniczny symbol Polski stał się symbolem Unii Europejskiej. Ostatnie lata to niewątpliwie dobry czas dla polskiej architektury, tym bardziej warto wiedzę o niej szeroko upowszechniać. Dlatego postanowiliśmy stworzyć specjalną, dostępną dla każdego kolekcję minimakiet ŻYCIA W ARCHITEKTURZE. Jako pierwsza – autorska makieta Cricoteki do sklejania, w formie kartonowej wrzutki dołączonej do miesięcznika. Wycinajcie, zbierajcie, eksponujcie!
Ewa P. Porębska
Materiały wykończeniowe dobrano tak, by podkreślić naturalny charakter otoczenia. Ławki, balustrady i nawierzchnie promenad wykonano z drewna iglastego, natomiast placyki na rowery i miejsce pod urządzeniami siłowni – z w pełni wodoprzepuszczalnych systemów na bazie kruszyw mineralnych i granulatu EPDM. Dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu terenu i obsianiu go trawą, część konstrukcji udało się zasłonić – pisze główny autor założenia.
Promenada wije się przy brzegu jeziora Paprocany, raz oddalając się od niego, a raz wychodząc pomostem nad wodę. Zapewnia przy tym wciąż zmieniające się doznania – jakby zgodnie z ideą krzywej wrażeń, którą pamiętamy z Elementów kompozycji urbanistycznej projektanta Tychów Kazimierza Wejcherta – pisze architekt i urbanista Michał Stangel.
Promenada wzdłuż nabrzeża Paprocan w swoim przebiegu jest jakby rozsuniętą linią styku wody z lądem, na którą nanizano poszczególne funkcje. Miękkość tej linii widoczna jest w rzucie i przekroju. Można się jedynie zastanawiać „gdzie tu Śląsk?”, bo wydaje się, że inwestycji tej bliżej do realizacji hiszpańskich, ale z drugiej strony Tychy same w sobie są nowym miastem i być może brak jakichkolwiek nawiązań do tradycji jest jak najbardziej usprawiedliwiony – pisze architekt Łukasz Zagała.
Szare, ceglane elewacje budynku są nieustannie animowane cieniami rzucanymi przez pobliskie drzewa, dzięki czemu dom pozostaje w ciągłym dialogu z otoczeniem, trochę jak kamień znaleziony w lesie, który wrósł w swoje miejsce – o domu w Józefowie projektu hayakawa/kowalczyk, który był jednym z trzech obiektów nominowanych do głównej nagrody w kategorii Najlepszy Budynek Jednorodzinny VIII edycji konkursu ŻYCIE W ARCHITEKTURZE, pisze Grzegorz Stiasny.
Architekci odnieśli się do kontrastu między uporządkowaniem przestrzeni ulicy a nieładem stylistycznym stojącej przy niej zabudowy. W projekcie ważny stał się więc kontekst w wymiarze urbanistycznym, a nie sama forma obiektu – o domu w Lublińcu projektu Dyrda Fikus Architekci, który zdobył główną nagrodę w kategorii Najlepszy Budynek Jednorodzinny VIII edycji konkursu ŻYCIE W ARCHITEKTURZE, pisze Kamila Cieśla.
Przeszklone fasady od strony wnętrza zespołu przykrywa jakby druga skóra – charakterystyczna, ażurowa ściana z pasów drewnianych okiennic. Mieszkańcy mogą je otwierać i składać, przez co osiedle nieustannie się zmienia – o zespole przy alei Wilanowskiej projektu JEMS Architekci, który zdobył główną nagrodę w kategorii Najlepszy Budynek Wielorodzinny VIII edycji konkursu ŻYCIE W ARCHITEKTURZE, pisze Marlena Happach.
W dniach 11-12 marca 2015 roku w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki odbyło się otwarte dla publiczności posiedzenie jury. Autorzy nominowanych realizacji prezentowali swoje projekty, próbując przekonać sędziów, że to właśnie one zasługują na zwycięstwo.
Kwietniowa konferencja z cyklu Współczesna architektura krajobrazu – trendy, technologie i praktyka poświęcona była projektom ze Skandynawii. Henrik Bos, dyrektor jednej z największych fińskich firm wykonawczych VRJ Group, przedstawił organizację pracy w dużym zespole. Stein Wikholm, właściciel grupy Wikholm AS, mówił o zielonych dachach, zaś Trine Trydeman i Jacoba Kampa, założyciele duńskiej pracowni 1:1 landskab, o planowaniu zieleni z myślą o długodystansowym efekcie.
Trzecia edycja festiwalu, organizowanego przez Wrocławską Fundację Filmową, przebiegła pod hasłem Miasta z odzysku. W programie znalazło się 9 filmów, a towarzyszyły im spotkania z twórcami, wykłady oraz dyskusje – relacja Aleksandry Czupkiewicz.
Tegoroczna edycja warszawskiego festiwalu stanowi dowód na to, że jego organizatorzy mają zupełnie inne ambicje niż prezentowanie historii głośnych projektów albo sylwetek znanych architektów. Zaproponowali spójny i bezkompromisowy program, w którym relacja dwóch sztuk została ujęta szeroko i który zaprzecza stereotypowemu wyobrażeniu o roli architektury w filmie jako scenerii czy tła wydarzeń pisze Agnieszka Skolimowska.
W pobliżu ronda Mogilskiego w Krakowie powstaje dziewięciokondygnacyjny biurowiec. Za jego projekt odpowiada pracownia Artur Jasiński i Wspólnicy.
W historycznym centrum Bydgoszczy, w sąsiedztwie neogotyckiego kościoła pw. św. Andrzeja Boboli i gmachów użyteczności publicznej z przełomu XIX i XX wieku, stanie budynek biurowo-usługowy projektu CDF Architekci.
Perec przedstawia przekrój chwili paryskiej kamienicy w całej jednoczesności związków pomieszczeń, przedmiotów i postaci. Historie i obrazy płyną jak opowieści Szeherezady. Strukturę całości i części określa ściśle zaplanowana siatka przymusów, która pozostaje niezauważalna – recenzja Marcina Bratańca.
Siódemka, szós polskich królowa, droga która jest kręgosłupem polskiego państwa. Szczerek wydestylował z tego wiedźmiński napój, częstuje i porywa w drogę. Gna jak Kowalski w Znikającym punkcie, jakby chciał uciec od tych wszystkich obrazów – recenzja Marcina Bratańca.
Fotograf Paweł Bownik sięga po najprostszy motyw sztuki – przedstawienie rośliny i pyta o naturę sztuki jako eksperymentu, tworzenia i odtwarzania. Przeglądam strony tej książki, która przyciąga jak lekcja anatomii na stole operacyjnym, i nie mogę oderwać myśli od obrazów – recenzja Marcina Bratańca.
Czytając Rasmussena, zawodowcy przypomną sobie, czego uczono ich przed laty na akademiach. Odkryją przyjemność powrotu do szkoły, notowania słów profesora i kawiarnianych dyskusji, w których wraca się do teorii zasłyszanych zza katedry. Oderwą się choć na chwilę od codziennej bieganiny po urzędach, załatwiania formalności, walki o kolejne kontrakty – recenzja Piotra Lewickiego i Kazimierza Łataka.
Najnowszy, podwójny numer magazynu poświęcony jest w całości architekturze. Jego autorzy skupiają się na międzynarodowej dyskusji na temat przeżywającego renesans dziedzictwa architektury około roku 1960. Krajowy motyw walki o uznanie dla socmodernizmu przedstawia dogłębnie Magdalena Link-Lenczowska, dowodząc m.in. iż kontrowersje wokół tematu sprawiają, że stał się on głównym terenem negocjowania nowej obywatelskości w Polsce – recenzja Grzegorza Stiasnego.
Budynek zlokalizowano w wyjątkowo eksponowanym miejscu – na cyplu u zbiegu Rodanu i Saony. W formie architektonicznej wyraźny jest kompozycyjny i konstrukcyjny podział na żelbetowy piedestał, stalową chmurę i szklano-stalowy kryształ. Pod względem technicznym do najbardziej skomplikowanych prac należało wykorzystanie szkła giętego dwukrzywiznowo na nieregularnej powierzchni zadaszenia foyer i obudowie kładki wijącej się w przestrzeni holu głównego, realizacja stalowej konstrukcji elewacji i wspornika o wysięgu 21 m. O realizacji COOP HIMMELB(L)AU pisze Maciej Lewandowski.
Najbardziej charakterystycznym elementem nowego budynku będą przeszklone przekrycia w formie falującej paraboli, większość funkcji nowego dworca rozplanowano bowiem pod ziemią. Żelbetowa konstrukcja stacji uwzględnia możliwość posadowienia na niej czterech 12-piętrowych wysokościowców – o budowie dworca Łódź Fabryczna, który powstaje w ramach realizacji tzw. Nowego Centrum Łodzi, piszą Magdalena Federowicz-Boule, Mariusz Szefer i Anna Tomaszewska.
Nie myślę o architekturze jako narzędziu zmiany człowieka. Jest ona tłem, tworzy jedynie ramy do życia – mówi Robert Skitek, którego realizacja znalazła się wśród finalistów VIII edycji konkursu ŻYCIE W ARCHITEKTURZE w kategorii Najlepsza Przestrzeń Publiczna.
Szukasz innych wydań ?
Sprawdź archiwum